Warszawskie Stowarzyszenia Tworzą Spektakl

ZAPRASZAMY NA POKAZY FINAŁOWE PROJEKTU PODAJ DALEJ

8 dni wymiany technik pomiędzy czterema warszawskimi stowarzyszeniami zaowocowało stworzeniem spektaklu wyjątkowego. Wyjątkowego, bo łączącego w sobie zupełnie odmienne techniki teatralne. Wyjątkowego, bo współtworzonego przez młodych artystów z bardzo różnych środowisk. Wyjątkowego, bo pokazującego jak wspaniałą energię można wykrzesać ze wspólnej pracy ponad 50 indywidualnych jednostek.

W „Podaj Dalej” najważniejszy jest dialog. Prowadzony pomiędzy ludźmi, ciałami, grupami, koncepcjami. Za tą rozmową idzie nie tylko wymiana doświadczeń i technik, ale również świetna zabawa. W tym dialogu, w trakcie spotkania z drugim człowiekiem, zaczyna iskrzyć idea, coś wspólnego – tworzy się spektakl.

„Święto Wiosny” Igora Strawińskiego stało się dla nas pretekstem do tańca, przyczynkiem do walki, myślą, która nas podzieliła i muzyką, która na powrót połączyła. Daliśmy się mu ponieść, a potem odwróciliśmy rolę i to „Święto…” musiało dostosować się do nas. Teraz chcemy pokazać to co wyszło z tej osobliwej konfrontacji i dialogu w tysiącu językach.

Zapraszamy na pokazy:

8 listopada, godz. 19:00, Centrum Promocji Kultury
9 listopada, godz. 19:00, Centrum Promocji Kultury
10 listopada, godz. 19:00, Teatr Lalka w PKiN
rezerwacje: podajdalej2014@gmail.com

Więcej informacji na naszych stronach:
www.podajdalej.waw.pl
www.sztukanowa.pl

Fotografia promocyjna

plakat grafika aktor aktorka miejsce grafika logotyp projekt teatralny plakat grafika aktor aktorka miejsce plakat grafika aktor aktorka miejsce plakat grafika aktor aktorka miejsce plakat grafika aktor aktorka miejsce podaj dalej sztuka nowa centrumpromocji kultury teatr lalka warszawa (6)

Sylwia:Medea Dawida Żakowskiego w S/T

„Sylwia:Medea”17.04 (niedziela), godz. 19

Studium Teatralne ul. Lubelska 30/32,
bilety:20 zł, rezerwacje mailowe: stow.sn@gmail.com

„Sylwia:Medea” jest interdyscyplinarną produkcją łączącą poetycki tekst z tańcem.W warstwie ruchowej nawiązuje do form tańca współczesnego i tradycji aktorskiego treningu fizycznego. Podczas spektaklu na żywo tworzona jest ścieżka muzyczna i video projekcje towarzyszące czworgu młodych aktorów/tancerzy.

Reżyseria i choreografia: Dawid Żakowski
Tekst: Ewa Oleszczuk na podstawie tekstów Sylvii Plath
Opracowanie muzyczne: Paweł Uszyński
Wizualizacje: Matemito Braun
Zespół:
Dominika Jarosz –Sylwia/Medea,
Karolina Dziełak – Assia/Glauke
Joanna Sieradzan –Aurelia/Glauke
Filip Wencki – Ted/Jazon

Fotografie: Nika Zamięcka

Spektakl powstał dzięki dofinansowaniu z Dzielnicy Praga Południe m. st.Warszawy.

Stowarzyszenie Upowszechniania
Inicjatyw Kulturalnych Sztuka Nowa
www.sztukanowa.pl

tel. 0-696-585-354

Na przełomie marca i kwietnia 2011 roku spektakl „Sylwia:Medea” był prezentowany na II Little Festival w Limassol na Cyprze,dzięki dofinansowaniu Miasta Stołecznego Warszawy

O przedstawieniu

„Nie ma znaczenia ile lat upłynęło od mitycznego mordu Medei na Jazonie i własnych synach. Archetypiczny obraz miłości i zdrady od wieków rozgrywa się w sercach i żywych tkankach kobiet całego świata. Gra miłości, pożądania, zazdrości i zemsty niewiele zmieniła swoje oblicze dostosowując jedynie makijaż do coraz to innych mód.”

– tak o spektaklu „Sylwia:Medea” pisze Katarzyna Rączka.

Sylvia Plath jest jak siostra Medei. Losy tych kobiet wydają się być sobie zaskakująco bliskie. Plath, amerykańska poetka, dla której własne życie stanowiło najsilniejszą inspirację twórczą, zostawiła po sobie liczne wiersze,opowiadania i dzienniki. Te ostatnie prowadziła już od najmłodszychlat. Sylvia wyszła za mąż za uznanego poetę – Teda Hughesa. Mieli dwoje dzieci – Fridę i Nicholasa. W wieku 31 lat Plath popełniła samobójstwo. Przyjmuje się, że pchnęła ją dotego silna depresja, której źródłem było rozstanie z mężem.
Ostatnie lata życia Sylvii to powstawanie tomiku „Ariel”, ocenianego jako jeden z najlepszych w jej twórczości. Po śmierci poetki Hughes został wykonawcą jej testamentu i właścicielem praw autorskich do tekstów Plath. Dwa ostatnie tomy jej dzienników nigdy nie doczekały się publikacji – jeden został zniszczony, drugi zaginął.

Fotografia teatralna: